autokar klasy lux

jutro, punkt 9, zaczynamy wielką wyprawę. do francji. w dzisiejszych czasach wyprawa do francji to bułka z masłem, to spacer raczej, śródpowietrzna przejażdżka, podczas ktorej zdążysz przeczytać co najwyżej cztery artykuły z ostatniej polityki. no ale my nie lecimy. my jedziemy. autokarem klasy lux. jakieś 30 godzin. w 30 godzin to można ze cztery polityki łyknąć, od deski do deski, nawet z rubryką „pogwarka pana marka“. można obejrzeć piętnaście widzianych już i tak filmów na dvd, najprawdopodobniej z sandra bullock albo tomem cruisem. można zapaść w niezliczoną ilość nostalgicznych drzemek, z muzyką sączącą się w ucho i obudzić na wcale nie dobrym do drzemania kawałku. można z udręczonymi współpasażerami wymienić się wspomnieniami ze swoich wszystkich zimowych wyjazdów w alpy. wszyściutkich. i można się niezdrowo znieczulić piwem, którego nienajświeższa woń unosi się po czternastej godzinie w całym autokarze klasy lux. i trzeba wychodzić na sikanie. w środku nocy. wpadać na jasne świetliste stacje benzynowe i lać. i patrzeć na zegarek i myśleć sobie „jasny gwint, powystrzelam te jarzeniówki, jeszcze dwanaście godzin, chyba powinienem umyć zęby“.

tak to właśnie będzie, a potem jeszcze raz to samo, w drodze powrotnej, tylko jakoś już obojętniej i szybciej. fenomen wracania.
póki co jedziemy, start jutro, punkt 9, kanapki trzeba naszykować!

nie ucha

więc mówi się...prosto do ucha, tyle razy, na tyle sposobów, z różnym tłem i zabarwieniem... piszemy... piszemy... nie tylko teksciki do telewizora, gazetki...dla pana w krawaciku i pani w kostiumiku, zgrzebnym.
...bo od tego nos swędzi,
nos swędzi, rączki świerzbią, kiszki wywracają się. uprasza się o literki na temat, na temat, na teMaT!...no to teraz jak już do ucha trafiło, to chyba słychać...nie słychać? co słychać? no co...

dawno dawno temu...

założyliśmy tego bloga dawno dawno temu. i od tamtego czasu żadnej wieści, żadnych znaków, sygnałów, nic.
zapomnieliśmy nawet, jak się tu zalogować. lamy z nas nieprzeciętne!